Thesari I Deçanit

Ndër objektet e thesarit të Deçanit, vlerën me të madhe e ka koleksioni i ikonave. Ai është i rëndësishëm për shumë arsye: së pari, për shkak të numrit të ikonave (90 ikona në total) dhe së dyti, për shkak të vjetërsisë së tyre – janë të paktë ato vende që ruajnë kaq shumë ikona të vjetra – vjetërsi që shkon nga ikonat e periudhës së themelimit të manastirit, deri tek ikonat e periudhës së Mesjetës së vonë, domethënë diku nga fundi i shek. XVII. Këto ikona janë pikturuar për ikonostasin e kishës, për polielin apo si dedikime për shërim të sëmundjeve të ndryshme. Ajo që e bën të veçantë këtë koleksion ikonash, është cilësia artistike e ikonave. Pjesa më e madhe e tyre janë pikturuar përpara shek. XVIII dhe janë shumë cilësore. Disa nga ato janë vepra me vlerë të madhe artistike jo vetëm në ikonografinë serbe, por edhe në atë bizantine në tërësi.

Dеçаni zotëron një koleksion të pasur, prej rreth 160 dorëshkrimesh dhe 17 librash të vjetër të shtypur. Shumica e tyre kanë përmbajtje liturgjike, si p.sh. Ungjilli, Apostulli, Liturgjia Hyjnore, Mujori dhe Oratore. Por ndër to ka edhe vepra të Etërve të shenjtë, prologë në vargje dhe dorëshkrime që i referohen jetës së manastirit.

Një nga koleksionet më të mëdha dhe më të çmueshme të thesarit të Deçanit janë objektet prej metali të çmuar. Artofori me ikonën e së Tërëshenjtës, i bërë me bri kafshësh të larë me argjend, padyshim i përket thesarit fillestar. E njëjta gjë vlen edhe për shishet e vogla prej plumbi, që u gjendën tek lipsanembajtësi i shën Stefanit të Deçanit. Polieli (shandani) i madh prej bronzi dhe qirimbajtësi, datojnë që nga koha e themelimit të manastirit. Nga objektet e shumta që përmenden tek Dekretet e themeluesve, nuk është ruajtur asnjë, kështu që pjesa më e rëndësishme e koleksionit daton nga shek. XVI deri në shek. XIX.

Për arsye se manastiri i Deçanit nuk është braktisur, nuk është djegur dhe kisha nuk ka mbetur asnjëherë pa çati, siç ka ndodhur pothuajse me të gjithë manastiret e mëdha serbe, këtu ruhet koleksioni më i rëndësishëm i objekteve prej druri, duke nisur nga shek. XIV e deri në shek. XVII, i cili përbëhet nga basorelieve apo thjesht objekte të gdhendura.